Complimenten!

Een tijdje geleden werd ik op het werk naar de kantine geroepen om een collega in het zonnetje te zetten die vijf jaar bij het bedrijf werkte. Even waande ik me in een aflevering van Jiskefet, of, op z’n best, The Office. Kantoorhumor op z’n best. Want is het nou nodig om iemand te fêteren die vijf jaar voor dezelfde werkgever werkt? Is dat niet een tikkeltje overdreven? Vanuit het onderwijs was ik een bloemetje gewend bij 25-jarige jubilea, aan het begin van het schooljaar, met daarbij de opmerking dat dat ‘op gepaste wijze in het team zou worden gevierd’. Ik geloof dat er ook nog een extra beloning van overheidswege tegenover stond, maar verder hoorde ik er niet zoveel meer over. Mijn eigen vijf-, tien- en vijftienjarig jubileum zijn verder stilletjes verlopen, kan ik je verzekeren.
Maar goed, deze aandacht voor een vijfjarig jubileum was bepaald geen grap. De directeur legde ook uit waarom: als je als bedrijf tien jaar bestaat is het best bijzonder als je mensen in vooral commerciële

Protocol CNV Onderwijs over social media #fail

De nu volgende tekst bevat de persoonlijke opvatting van de schrijver ervan en weerspiegelt noch de mening van zijn werkgever, noch van zijn oud-werkgever, noch van zijn gezin of wie hij verder ook in verlegenheid kan brengen met zijn meninkjes.

 

 

Dichtbij-spiegel

Zo zeg. Niet dat ik model heb gestaan voor de nieuwe commercial van Dichtbij, maar ik hoor het de kinderen al zeggen: "papa, dit ben jij". Dat is schrikken. Maar ja, zo volg ik de wedstrijd van de kids regelmatig. "Kijk je nou naar je mobiel of naar mij?"