Tour du ALS: waarom eigenlijk?

Normaal gesproken zou ik het dit weekend niet in mijn hoofd halen om op een racefiets te klimmen en buiten te fietsen. Op een dag dat men op 24 maart zelfs dingen doet die met alles te maken hebben met de winter. Maar goed, ik ben weer in training. Weer de Mont Ventoux, die ik drie jaar geleden ook al beklom.  Van de zware kant, vanuit Bedoin. Maar nu wil ik het kreng drie keer beklimmen. Voor het goede doel: ALS de wereld uit.

“Wanneer ga jij eigenlijk die Alpe duZes doen?” Die vraag is mij de afgelopen jaren vaak gesteld. Op zich logisch, want sinds 2004 heb ik die berg gemiddeld een keer in de twee jaar beklommen. Gewoon, omdat het kan. En omdat het leuke, sportieve reizen waren, waarbij ik verbleef in een tof hotel.
En die Alpe duZes? Heb ik niet zoveel mee, eerlijk gezegd. Zes keer dezelfde weg naar boven afleggen, met duizenden mensen tegelijk. Aandacht vragen en geld genereren voor KWF, dat zelf nota bene heeft belegd in bijvoorbeeld de tabaksindustrie. .. liever niet. Bovendien had ik al gehoord van anderen dat de Alpe duZes weliswaar een indrukwekkend

Drift

“Pap, je moet gewoon maar niets meer zeggen langs de lijn, ok?” Mijn zoon heeft inmiddels ook de leeftijd bereikt dat meeleven langs de lijn, hoe goedbedoeld ook, als vernedering wordt ervaren. Twaalf is hij, en hij speelt in D1 van een grote voetbalclub in Friesland. Nou goed dan, ik beperk me tot wat aanmoedigende kreten en hou me verder in.

Tot die ene zaterdagochtend, in het uiterste westen van de provincie. Mijn zoon gaat er stevig doch fair in, verovert de bal en passt naar een medespeler. Genadeloos wordt hij onderuitgeschopt door zijn tegenstander. Het gebeurt voor mijn ogen. Ik bijt het puntje van mijn tong af en zeg niets terwijl hij van het veld gedragen wordt.

Even later heeft een vader bij de tegenstander aanmerkingen op een van mijn zoons teamgenoten. Ik herken hem als vader van de beul van mijn zoon. De arme man krijgt een ware scheldkanonnade van mij over zich heen.  “Jouw jongen schopt die van mij uit de wedstrijd en mij hoor je er niet over”, hoor ik mezelf roepen. Ik ben pas tevreden als de man tot vijf keer toe excuses maakt.

De minachtende blik van mijn zoon na de wedstrijd leert mij dat ik wéér de fout in ben gegaan. Niet omdat ik mezelf verloor tegen die vader, “want die vent spoorde niet”. Nee, volgens mijn zoon had ik meteen wel wat bozer mogen reageren toen hij uit de wedstrijd werd geschopt.

Een voetbalvader doet het ook nooit goed.

Social media in het onderwijs

Een beetje zenuwachtig word ik er wel van, die themadagen in het onderwijs. Diep in mijn hart ben ik nog steeds een puber van 15 die zich bepaald niet gemakkelijk voelt in het gezelschap van 100 docenten.

Vandaag hadden we op de Wetterwille een 'domeindag Zorg en Welzijn'. Collega's van alle vestigingen van ROC Friese Poort sector Zorg en Welzijn luisterden naar onder anderen Huub Nelis, co-auteur van 'Over de top', waarin hij duidelijk maakt dat je verschillen in leerprestaties van leerlingen gewoon moet kunnen en durven benoemen. Helemaal mee eens.

Natuurlijk waren er ook de onvermijdelijke workshops. Daar zaten nu twee hele goeie bij, want die waren van mij;). Natuurlijk ging het over social media in het onderwijs, want daarin word ik als deskundige gezien. In het land der blinden... 

Nou ja, kijk zelf maar hieronder. Ik had natuurlijk tijd tekort voor het belangrijkste onderdeel: sociale mediawijsheid onder jongeren. Die is namelijk niet zo groot. En van ons, scholen, moeten ze het op dit moment niet hebben. Hoog tijd dat daar wat aan gaat gebeuren.

Voel je overigens vrij om de presentatie te gebruiken. Kost je niets. Nou ja, vermeld het even in een tweet met @conradberghoef of zoiets. En vertel ook even hoe je publiek reageerde. Ik ben wel benieuwd. Je mag me natuurlijk ook meteen vertellen wat je ervan vindt. Mijn publiek vond het in ieder geval wel informatief, en reageerde enthousiast in de trant van 'moeten we meer mee doen'. Soms worden profeten in eigen land wel gehoord...